Novena do inverno. O Rabiño 26 II

ONTE,  no día I... 

Que en san Benito do Rabiño se celebren dúas misas diarias ca novena do patrono ven de vello. Xa contaban hai anos que comezara pola petición de dúas irmáns que as pagaban. Queda ver que nos comentedes se ese segue sendo o motivo ou se xa cambiou a cousa. O tema é que á mesma hora que estean rezando no templo parroquial, eu solto dende aquí unha nova entrega deste sinxelo acercamento dende lonxe.



Xa sabedes, algunha foto, documento, recordo... un poñer por escrito unha pequenísima parte da historia relacionada co lugar e as dúas datas de novena e festa alí, por manter e conservar, por compartir un chisco da tradición oral. De paso, compartir parte da novena.


Unha novena que ten, como mínimo, 110 anos, cumplidos a principios de febreiro deste 2026. PARABÉNS. Eu penso que sería boa ocasión para que volvesen sacar o libro da novena, cas debidas actualizacións ou notas, de modo que a edición deste aniversario conservase parte da historia e fose eco do texto tradicional, que inda hoxe se usa.

Lembranzas de cando non había luz pública

El “fachuqueiro” duraba lo que duraba y más o menos ibas controlando el camino para que aguantase lo suficiente, porque recuerda que íbamos de noche. Por ejemplo, los que bajábamos por Soutelo, para adelantar, al pasar la casa del cantero, tomábamos a la derecha, por un “carreiro”, que por entonces estaba limpio y nos dejaba ante las “portas grandes”. Tal nombre lo recibe una curva que hay, viniendo de Soutelo, antes de llega a la “fonte dos tornos”. Si lograbas que el fuego durase hasta esa zona, ya podías apagar tranquilamente los restos en el agua de la fuente.

Meditación propia do día


Se estades familiarizados co rezo, saberedes que a novena ten unha parte fixa, tódolos días igual e outra que cambia diariamente. Esta segunda é a que paso a compartir. Está dividida en tres partes: unha Consideración, que supón unha meditación sobre un valor ou virtude que os fieis deberían ter en conta e asumir; unha Práctica, que sería a concreción desa virtude, a parte física, o ánimo para levala a cabo e convertela en costume; e remata co Ejemplo, que é un anaco da vida do santo patrono relacionada co anterior.

Día 2. -- CONSIDERACIÓN

DE LA POBREZA



El mundo perverso de que ayer te hablaba, devoto de San Benito, desprecia y huye cuanto puede de lo que significa la palabra pobreza; es a saber, de la escasez o falta de bienes materiales. Y en los desgraciadísimos tiempos presentes, ¿por qué te parece que la sociedad se halla tan agitada y expuesta al cataclismo más horroroso que los siglos han presenciado? Una de las causas y causa muy principal, no lo dudes, es el deseo desordenado que en casi todos hay de las riquezas. Con todo, Jesucristo ningún caso hizo de ellas durante su vida mortal; nació en un establo abandonado, vivió de limosna, en suma pobreza, y murió desnudo en la cruz. No otro camino había de seguir el enamorado de Cristo San Benito: contémplalo despreciador de la opulencia paterna, viviendo de limosna también en el antro de Sublago. Síguelo en todo el curso de su vida santísima; óyelo en su Regla, no permitiendo a sus Religiosos disponer absolutamente de nada, y dice si no fue apasionado amante de la pobreza.

Práctica. — Lo mucho o poco que lícitamente poseas, poséelo agradecido al Señor, y mira que no apegues a ello tu corazón. Si por el contrario inculpablemente escaseas, o tal vez careces de los bienes de este mundo, sé cristianamente paciente, y en ambos casos tendrás la recompensa a los pobres prometida.

Ejemplo. --- Los pañuelos escondidos

No lejos del monasterio donde vivía San Benito, había un lugar cuyos numerosos habitantes se convirtieron a la fe por la predicación del Santo y de sus discípulos. En el mismo lugar se había establecido una Comunidad de Religiosas, a las cuales el varón de Dios enviaba con frecuencia monjes que las dirigiesen en los caminos de la perfección, exponiéndoles la palabra divina. Fue en cierta ocasión uno de los Padres, y habiendo cumplido su sagrado ministerio, las religiosas agradecidas le rogaron que aceptase como presente unos pañuelos, los cuales el monje sin tener en cuenta la pobreza que profesaba y la prohibición de la Regla, recibió y escondió en el seno. El Señor, celoso de la observancia de la pobreza ordenada por su siervo Benito, le reveló la falta del discípulo. Vuelto el monje al monasterio, reprendióle el Santo con vehemente acritud diciéndole: "¿cómo ha entrado la maldad en tu seno?". Olvidado el religioso de su falta, se admiró en gran manera de tan agria corrección que él juzgaba inmerecida. "Pues qué —le dijo el Santo— ¿no estaba yo allí presente cuando aquellos siervas de Dios te regalaron los pañuelos?". Entonces el monje recordando la falta y arrepintiéndose de ella, se arrojó a los pies del Santo y echó lejos de sí lo que contra la pobreza había recibido. 

Unha ollada ó boletín do bispado de Ourense 

Tras un repaso ós boletíns eclesiásticos da última década e parte da anterior, vemos que san Benito do Rabiño aparece por tres motivos básicos: para rendir contas parroquiais, para avisar do nomeamento ou defunción do párroco e para comentar que o bispo presidíu a misa maior o día da festa.

Non hai moito máis que recoller, pero eso levoume a pedir se hai dispoñible alí copia dalgunha desas homilías que pronunciou. Estou á espera de resposta.

Se onte me facía eco do 110 aniversario da aprobación eclesiástica da novena (febreiro de 1916), hoxe traio á memoria o aniversario como párroco de don Emilio, nomeado o 21 de febreiro de 2025. PARABÉNS. 



E traio aquí a foto que onte publicaron no Fb do santuario de san Benito do Rabiño, onde o vemos presidir a eucaristía, ca reliquia do santo patrono sobre o altar e a presenza do coral de Pontedeva.

Podes descarga o rezo propio do día AQUÍ, onde me fago eco de recordos e documentos relacionados. Como non, comenta se queres mellorar ou ampliar algo.
 

Comentarios